خرسندم از اینكه روزگاری

  بی هیچ دلیل و گریه زاری

     رفتم ز خیال تو فراموش

        گشتم قفسی زنعره خاموش

            اكنون كه زگوشه ای نشستم

                در یاد تو مرغ پر شكستم

                    انكار نمیكنم جوانم

                        از خامی خود چنین بمانم

                           صدبار پریده ام ز بامی

                                صدر بار نشسته ام زخامی

                                     اكنون دگر از خیال بردم

                                         این جرعه ی لامحال خوردم

                                             دیگر نكنم زخامی خویش

                                                  این تجربه را دوباره درویش

                                                      اكنون دل من ز رنگ پاك است

                 این حال دلم كه چاك چاك است

                  هر روز كنم زخویش آهنگ

                                  بر آدم بی اراده صد ننگ!